Orta Çağ Avrupası'nda üniversitelerin yükselişiyle birlikte yeni bir düşünce sistemi ortaya çıktı: Skolastisizm. Bu, basitçe bir felsefe akımından daha fazlasıydı; hem bir öğrenme hem de bir tartışma yöntemiydi. Temelinde, dini inanç ile felsefi aklı bir araya getirme çabası yatıyordu.

Skolastik düşünürler, Hristiyan teolojisinin temel dogmalarını, özellikle de antik Yunan filozofu Aristoteles'in mantık ve bilim sistemini kullanarak açıklamaya ve savunmaya çalıştılar. Onlar için inanç ve akıl düşman değil, birbirini tamamlayan iki araçtı. Akıl, inancın gizemlerini daha derinlemesine anlamak için bir anahtar görevi görüyordu.

Skolastik düşünceyi diğer felsefi yaklaşımlardan ayıran birkaç temel özelliği vardır. Her şeyden önce, son derece sistematik bir yapıya sahiptir. Düşünürler, bir konuyu ele alırken belirli bir mantıksal düzen izlerlerdi. Bu, genellikle bir soru sormak, olası itirazları sıralamak, doğru kabul edilen cevabı sunmak ve ardından bu itirazları tek tek çürütmek şeklinde ilerleyen bir yöntemdi.

Bir diğer önemli özellik, otoriteye dayanmasıdır. Skolastik düşünürler için en temel kaynaklar Kutsal Kitap, ilk kilise babalarının yazıları ve Aristoteles'in eserleriydi. Yeni fikirler üretmek yerine, bu temel metinleri yorumlayarak ve birbiriyle uyumlu hale getirerek mevcut bilgiyi düzenlemeye odaklandılar. Aristoteles, mantıksal çerçevesi nedeniyle o kadar etkiliydi ki, Orta Çağ'da sık sık ondan sadece "Filozof" olarak bahsedilirdi.

Skolastik düşüncenin nihai amacı neydi? Temelde iki yönlü bir hedefi vardı. İlk olarak, dini dogmaları akıl yoluyla anlaşılır kılmak ve kanıtlamaktı. İnancın sadece körü körüne bir bağlılık olmadığını, aynı zamanda mantıksal olarak da savunulabilir bir sistem olduğunu göstermeyi amaçladılar. Bu, hem inananların kendi inançlarını derinleştirmelerine yardımcı oldu hem de şüphecilere karşı rasyonel bir savunma hattı oluşturdu.

İkinci olarak, bilginin tüm alanlarını (teoloji, felsefe, doğa bilimleri) tek ve tutarlı bir sistem içinde birleştirmek istediler. Evrendeki her şeyin Tanrı'nın rasyonel bir planının parçası olduğuna inandıkları için, tüm bilgilerin de birbiriyle uyumlu olması gerektiğini düşündüler. Skolastisizm, bu büyük sentezi yaratma girişimiydi; inanç ve aklın, ilahi ve dünyevi olanın uyum içinde var olduğu birleşik bir dünya görüşü sunma çabasıydı.

Skolastisizm, Orta Çağ düşünce dünyasını şekillendiren ve etkileri Rönesans'a kadar uzanan güçlü bir entelektüel hareketti.