Պատկերացրու, որ նախադասությունը թիմ է։ Այդ թիմում կա գլխավոր խաղացող՝ հիմնական բայը, որը ցույց է տալիս գործողությունը (օրինակ՝ վազել, կարդալ, խաղալ)։ Բայց գլխավոր խաղացողին երբեմն օգնական է պետք։

Ահա այստեղ են հայտնվում օժանդակ բայերը։ Նրանք «օգնական բայեր» են, որոնք օգնում են հիմնական բայերին՝ նախադասությունը դարձնելով ամբողջական և ճիշտ։ Օժանդակ բայերը ցույց են տալիս, թե ով է կատարում գործողությունը և երբ։

Հայերենում մենք հիմնականում օգտագործում ենք երկու օժանդակ բայ՝ «լինել» և «ունենալ»։ Այսօր կծանոթանանք, թե ինչպես են դրանք օգտագործվում պարզ նախադասություններում։

Օրինակ, «Ես աշակերտ եմ» նախադասության մեջ «եմ»-ը «լինել» բայի ձևն է։ Այն օգնում է «աշակերտ» բառին՝ ցույց տալու, որ հենց ես եմ աշակերտը։ Առանց «եմ»-ի նախադասությունը կլիներ թերի՝ «Ես աշակերտ»։

«Լինել» բայը փոխվում է՝ կախված նրանից, թե ով է խոսում։ Այս փոփոխությունը կոչվում է խոնարհում։

Օրինակ՝ «Նա գիրք ունի»։ Այստեղ «ունի»-ն «ունենալ» բայի ձևն է։ Այն ցույց է տալիս, որ նա է գրքի տերը։ «Ունենալ» բայը նույնպես խոնարհվում է։

Ահա «ունենալ» բայի խոնարհումը ներկա ժամանակում։

Երբ դու սովորես ճանաչել այս օգնական բայերը, քեզ համար շատ ավելի հեշտ կլինի կազմել ճիշտ և գեղեցիկ նախադասություններ։

Այժմ եկ ստուգենք, թե ինչ սովորեցինք։

Հիանալի է։ Օժանդակ բայերը քերականության կարևոր մասն են, և դրանց իմացությունը կօգնի քեզ ավելի վստահ խոսել ու գրել։