'யுத்த சாட்சி' குறும்படத்தின் மையமே, வசனங்கள் இல்லாத ஒருவரின் உள்மனப் பயணம்தான். 34 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, சிதைந்துபோன தன் வீட்டையும், குண்டு வீழ்ந்த பள்ளங்களையும் பார்க்கும் ஒருவரின் உணர்ச்சிகளை வார்த்தைகள் இன்றி, காட்சிகள் மூலம் கடத்த வேண்டும். இதுவே 'காட்சி வழி கதை சொல்லல்' (Visual Storytelling) எனப்படும்.

கதாபாத்திரம் அந்த இடத்திற்குள் நுழையும் முதல் காட்சியே மிக முக்கியமானது. அவர் மெதுவாக நடப்பதை, சுற்றிலும் வளர்ந்திருக்கும் புற்களை விலக்கிச் செல்வதை, உடைந்த சுவர்களைத் தொட்டுப் பார்ப்பதைக் காட்டலாம். ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு வசனத்திற்குச் சமம். அவரது கண்கள் பழைய நினைவுகளைத் தேடுவதையும், நிகழ்காலத்தின் சிதைவைக் கண்டு அதிர்வதையும் மிக நுட்பமாகப் படம்பிடிக்க வேண்டும்.

இந்த அணுகுமுறைக்கு 'மெதுவான சினிமா' (Slow Cinema) பாணி மிகவும் பொருத்தமானது. அவசரப்படாமல், ஒவ்வொரு காட்சியையும் அதன் முழுமையான தாக்கத்துடன் பார்வையாளர்களுக்குள் கடத்த வேண்டும். கதாபாத்திரம் அந்தச் சூழலுடன் ஒன்றிப்போக நாம் நேரம் கொடுக்க வேண்டும். அப்போதுதான், அவரது மெளனம் நமக்குள் பேசத் தொடங்கும்.

காலம் மாறிவிட்டது என்பதை வெறும் சிதைவுகள் மூலம் மட்டும் காட்டாமல், இயற்கையின் மூலம் காட்டுவது இன்னும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். சுவரில் படர்ந்திருக்கும் கொடிகள், உடைந்த ஜன்னல் வழியாக உள்ளே வளர்ந்திருக்கும் ஒரு மரம், கூரையின் ஓட்டைகள் வழியாக வரும் சூரிய ஒளிக்கீற்றுகள் - இவை ஒவ்வொன்றும் 34 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டதை உணர்த்தும் குறியீடுகள்.

ஒரு காட்சியில், சுவரில் இருந்த ஒரு பழைய குடும்பப் புகைப்படத்தின் மங்கிய கறையை கதாபாத்திரம் வருடிப் பார்க்கலாம். அடுத்த காட்சியில், அந்த இடத்தில் இப்போது ஒரு சிலந்தி வலை பின்னியிருப்பதைக் காட்டலாம். இது கடந்த காலத்திற்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் உள்ள தொடர்பையும், இடைவெளியையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்த்தும். காலத்தின் ஓட்டத்தில் நினைவுகள் எப்படி மங்கி, சிதைந்து போகின்றன என்பதற்கான உருவகமாக இது அமையும்.

போரின் வடுக்கள் வெறும் அழிவின் சின்னங்கள் அல்ல. அவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு கதை சொல்லும் சாட்சிகள். குண்டு துளைத்த சுவரில் இருக்கும் ஓட்டை, அன்று நடந்த ஒரு கொடூரமான நிகழ்வின் உறைந்த தருணம். தரையில் கிடக்கும் துருப்பிடித்த ஒரு பழைய பொருள், தொலைந்து போன ஒரு வாழ்க்கையின் மிச்சம். இவற்றை வெறும் பொருட்களாகப் பார்க்காமல், கதையின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான குறியீடுகளாக (Symbolism) மாற்ற வேண்டும்.

திரைக்கதையின் ஓட்டத்தில் கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை ஒரு வரைபடமாக நாம் கற்பனை செய்துகொள்ள வேண்டும். ஆரம்பத்தில், ஒருவிதமான மரத்துப்போன உணர்வுடன் அந்த இடத்திற்குள் நுழையும் அவர், மெல்ல மெல்ல பழைய நினைவுகளின் தாக்கத்தால் கலங்கி, இறுதியில் ஒருவிதமான அமைதியையோ அல்லது துக்கத்தின் உச்சத்தையோ அடையலாம். இந்த மாற்றத்தை படிப்படியாக உருவாக்க வேண்டும்.

உதாரணமாக, ஆரம்பத்தில் அவர் எதையும் தொடாமல், தூரத்திலிருந்து பார்க்கலாம். பின்னர், ஒரு பொருளை (உதாரணமாக, ஒரு உடைந்த பொம்மை) கண்டதும், அவரது உணர்ச்சிகளில் ஒரு மாற்றம் நிகழலாம். அவர் அதைக் கையில் எடுக்கும்போது, அவரது முகபாவமும் உடல்மொழியும் அந்த மாற்றத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும். இறுதிக் காட்சியில், அவர் அந்த சிதைந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறும்போது, அவரது பார்வையில் ஒரு புதிய புரிதல் அல்லது ஒருவித விடுதலை இருக்கலாம்.

இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், பார்வையாளர்கள் கதாபாத்திரத்துடன் சேர்ந்து அந்த உணர்ச்சிப்பூர்வமான பயணத்தை மேற்கொள்வார்கள். வசனங்கள் இல்லாத வெற்றிடத்தை, அவர்களது சொந்த எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் நிரப்பும். அதுவே 'யுத்த சாட்சி' போன்ற ஒரு படத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றியாக அமையும்.