ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಬರಬೇಕಾದರೆ, ನಾಮಪದದ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲವು ಅಕ್ಷರಗಳು ಅಥವಾ ಶಬ್ದಗಳು ಸೇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇವನ್ನೇ 'ವಿಭಕ್ತಿ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳು' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಈ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳು ನಾಮಪದಕ್ಕೂ ಕ್ರಿಯಾಪದಕ್ಕೂ ಇರುವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಕರ್ತೃ (ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು), ಕರ್ಮ (ಕೆಲಸದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ವಸ್ತು) ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ನಡುವೆ ಸೇತುವೆಯಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, 'ರಾಮ ರಾವಣ ಕೊಂದ' ಎಂದರೆ ವಾಕ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, 'ರಾಮನು ರಾವಣನನ್ನು ಕೊಂದನು' ಎಂದಾಗ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ 'ನು' ಮತ್ತು 'ಅನ್ನು' ಪ್ರತ್ಯಯಗಳು ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಕೊಂದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಎಂಟು ವಿಭಕ್ತಿಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳನ್ನು ಈ ಕೆಳಗಿನ ಕೋಷ್ಟಕದಲ್ಲಿ ನೋಡೋಣ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಾಕ್ಯದಲ್ಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾಡುವ ಒಬ್ಬ 'ಕರ್ತೃ' ಮತ್ತು ಆ ಕ್ರಿಯೆಯ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ 'ಕರ್ಮ' ಇರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಥಮಾ ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯಾ ವಿಭಕ್ತಿಗಳು ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಕೆಲವು ವಿಭಕ್ತಿಗಳು ಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಿತು, ಎಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು ಮತ್ತು ನಾಮಪದಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ತೃತೀಯಾ, ಷಷ್ಠೀ ಮತ್ತು ಸಪ್ತಮೀ ವಿಭಕ್ತಿಗಳು ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಚತುರ್ಥೀ, ಪಂಚಮೀ ಮತ್ತು ಸಂಬೋಧನಾ ವಿಭಕ್ತಿಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಿಕೆ, ಬೇರ್ಪಡುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಭೋದನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ.

ವಿಭಕ್ತಿ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳು ಕನ್ನಡ ವಾಕ್ಯ ರಚನೆಯ ಅಡಿಪಾಯ. ಇವುಗಳ ಸರಿಯಾದ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಭಾಷೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ.