เมื่อมองดูดักแด้ที่นิ่งสงบภายนอก อาจดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ภายในนั้นคือโรงงานชีวภาพที่ซับซ้อนและทำงานอย่างไม่หยุดนิ่ง นี่คือช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผีเสื้อ ซึ่งขับเคลื่อนด้วยสองกระบวนการหลักที่ทำงานควบคู่กันอย่างน่าทึ่ง นั่นคือ ฮิสโตไลซิส (Histolysis) และฮิสโตเจเนซิส (Histogenesis)

ฮิสโตไลซิสคือกระบวนการรื้อถอนโครงสร้างเดิมของตัวหนอนอย่างเป็นระบบ เนื้อเยื่อและอวัยวะที่ไม่จำเป็นสำหรับผีเสื้อตัวเต็มวัย เช่น ขาเทียม หรือกล้ามเนื้อที่ใช้ในการคลาน จะถูกย่อยสลายลงเป็นส่วนประกอบพื้นฐาน คล้ายกับการแยกชิ้นส่วนอาคารเก่าเพื่อนำวัสดุกลับมาใช้ใหม่ ส่วนฮิสโตเจเนซิสคือกระบวนการสร้างสรรค์ ที่นำเอาวัตถุดิบจากการย่อยสลายมาสร้างเป็นอวัยวะใหม่ที่งดงามของผีเสื้อ เช่น ปีก ขาจริง และอวัยวะสืบพันธุ์

กระบวนการรื้อถอนหรือฮิสโตไลซิสไม่ได้เกิดขึ้นอย่างวุ่นวาย แต่เป็นกระบวนการตายของเซลล์ที่ถูกควบคุมอย่างแม่นยำ (Apoptosis) โดยมีเอนไซม์กลุ่มหนึ่งทำหน้าที่เป็นทีมรื้อถอนหลัก เอนไซม์เหล่านี้มีชื่อว่า แคสเปส (Caspases) มันจะเริ่มทำงานเมื่อได้รับสัญญาณ ทำให้เซลล์ของตัวหนอนย่อยสลายตัวเองจากภายในสู่ภายนอกอย่างเป็นระเบียบ สารอาหารที่ได้จากการย่อยสลายนี้จะกลายเป็นแหล่งพลังงานและวัตถุดิบสำคัญสำหรับขั้นตอนต่อไป

ในขณะที่ทีมรื้อถอนกำลังทำงาน ทีมก่อสร้างก็เริ่มประกอบร่างสร้างผีเสื้อขึ้นมาใหม่จากกลุ่มเซลล์พิเศษที่เรียกว่า อิมเมจินัล ดิสก์ (Imaginal Discs) ซึ่งซ่อนตัวอยู่ในร่างกายของตัวหนอนมาตั้งแต่เกิด เซลล์เหล่านี้อยู่ในภาวะพักตัว รอคอยสัญญาณที่เหมาะสมเพื่อเริ่มแบ่งตัวและพัฒนาไปเป็นอวัยวะต่างๆ ของผีเสื้อตัวเต็มวัย

อิมเมจินัล ดิสก์แต่ละกลุ่มมีพิมพ์เขียวสำหรับอวัยวะที่แตกต่างกัน เช่น มีดิสก์สำหรับปีกซ้าย ปีกขวา ขาแต่ละข้าง ตา หรือหนวด เมื่อถึงเวลา พวกมันจะเติบโต เปลี่ยนแปลงรูปร่าง และเชื่อมต่อกันเพื่อสร้างร่างกายของผีเสื้อที่สมบูรณ์ขึ้นมา

การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีตัวควบคุมจังหวะที่แม่นยำ ซึ่งก็คือฮอร์โมนสองชนิด ได้แก่ ฮอร์โมนเอคไดโซน (Ecdysone) และฮอร์โมนจูเวไนล์ (Juvenile Hormone)

ในระยะตัวหนอน ร่างกายจะหลั่งฮอร์โมนทั้งสองชนิดออกมาในระดับสูง ฮอร์โมนเอคไดโซนกระตุ้นให้เกิดการลอกคราบ แต่ฮอร์โมนจูเวไนล์จะคอย "ยับยั้ง" ไม่ให้ตัวหนอนกลายเป็นดักแด้ ทำให้การลอกคราบแต่ละครั้งส่งผลให้ได้ตัวหนอนที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเท่านั้น

จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นเมื่อตัวหนอนเจริญเติบโตเต็มที่แล้ว ระดับของฮอร์โมนจูเวไนล์จะลดลงอย่างฮวบฮาบ ในขณะที่ [{<เอคไดโซน>] ยังคงถูกหลั่งออกมาเป็นจังหวะ การไม่มีฮอร์โมนจูเวไนล์คอยยับยั้งนี่เองที่เป็นสัญญาณ "ไฟเขียว" ให้กระบวนการเปลี่ยนแปลงรูปร่าง (Metamorphosis) เริ่มต้นขึ้น การหลั่งเอคไดโซนในระยะดักแด้จะกระตุ้นให้เกิดทั้งการย่อยสลายเนื้อเยื่อเก่าและการสร้างอวัยวะใหม่จากอิมเมจินัล ดิสก์ไปพร้อมๆ กัน

ดังนั้น ภายในเปลือกดักแด้ที่ดูเงียบสงบจึงเต็มไปด้วยการทำงานประสานกันของกลไกทางชีวเคมีที่ซับซ้อน ตั้งแต่การรื้อถอนโครงสร้างเก่าอย่างเป็นระบบ ไปจนถึงการก่อร่างสร้างชีวิตใหม่ที่งดงาม เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการโบยบินในฐานะผีเสื้อตัวเต็มวัย