آیا تا به حال برایتان پیش آمده که یک روز تمام را صرف حفظ کردن فرمول‌ها یا کلمات جدید کنید، اما چند روز بعد ببینید که تقریباً همه چیز از ذهنتان پاک شده است؟ ریشه علمی این اتفاق به تحقیقات هرمان ابینگ‌هاوس، روان‌شناس پیشگام آلمانی، برمی‌گردد. او با آزمایش روی حافظه خود نشان داد که مغز ما اطلاعات جدید را با سرعت شگفت‌انگیزی فراموش می‌کند، به طوری که بیشترین میزان فراموشی در همان ۲۴ ساعت نخست پس از یادگیری رخ می‌دهد.

ابینگ‌هاوس این پدیده را در نموداری به نام منحنی فراموشی ترسیم کرد. این منحنی نشان می‌دهد که حافظه انسان بدون مرور، در همان ساعات اولیه شیب سقوط تندی دارد. اما راز بزرگ در مقابله با این زوال، اثر فواصل زمانی یا Spacing Effect است. اگر به جای تکرار متوالی و فشرده یک مطلب در یک روز، همان میزان تکرار را در فواصل زمانی بزرگ‌تر (مثلاً یک روز بعد، سه روز بعد و یک هفته بعد) پخش کنید، هر بار که اطلاعات در آستانه فراموشی قرار می‌گیرد با یک تلنگر کوچک بازیابی شده و عمیق‌تر در حافظه بلندمدت ثبت می‌شود.

بنابراین، تکرار متوالی یک واژه برای بیست بار در یک ساعت عملاً هدر دادن انرژی است؛ زیرا مغز پس از چند تکرار اول دیگر تلاش شناختی برای بازیابی آن انجام نمی‌دهد. برای اینکه ببینیم این مفهوم پایه چقدر روشن است، به این سوال پاسخ دهید: