இலங்கை உள்நாட்டுப் போரின் இலக்கியப் பதிவுகளை அணுகும்போது, புனைவுக்கும் (fiction) சாட்சியத்திற்கும் (testimony) இடையிலான கோடு மிகவும் மெல்லியதாகிறது. புனைவு என்பது கற்பனையின் அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்படுவது; சாட்சியம் என்பது அனுபவத்தின் நேரடிப் பதிவு. ஆனால், போர் போன்ற பெருந்துயரங்களை எழுத்தில் வடிக்கையில், இந்த இரண்டு வகைமைகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைகின்றன. ஒரு புனைவு, போரின் கொடூரமான உண்மையை வாசகனுக்குக் கடத்த, சாட்சியத்தின் நம்பகத்தன்மையைக் கடன் வாங்குகிறது. அதே சமயம், ஒரு சாட்சியம் தனது அனுபவத்தை முழுமையாக வெளிப்படுத்த, புனைவின் கதைசொல்லல் உத்திகளையும், வடிவத்தையும் கையாள்கிறது.

போர் குறித்த நேரடி அனுபவம் என்பது வெறும் சம்பவங்களின் தொகுப்பு அல்ல. அது நினைவுகளின் சிதறல்களால், உணர்ச்சிகளின் ஏற்ற இறக்கங்களால், மறதிகளால் ஆனது. இந்தச் சிதறிய அனுபவங்களை ஒரு கோர்வையான எழுத்து வடிவத்திற்குக் கொண்டுவரும்போது, எழுத்தாளர் தவிர்க்க முடியாமல் ஒரு புனைவுத்தன்மையை உருவாக்குகிறார். எந்த சம்பவத்தை முதலில் சொல்வது, எதை விடுப்பது, எதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது போன்ற தெரிவுகள் அனைத்தும், அனுபவத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டமைப்பிற்குள் பொருத்துகின்றன. இதுவே சாட்சியத்தை இலக்கியமாக மாற்றும் முதல் படி.

சுயசரிதை (autobiography) மற்றும் போர்க்கால நினைவுக்குறிப்புகள் (war memoirs) இந்த எல்லையில் இயங்குகின்றன. அவை தங்களை உண்மைச் சம்பவங்களின் பதிவுகளாக முன்வைத்தாலும், அவற்றின் கட்டமைப்பு ஒரு நாவலுக்குரிய தன்மைகளைக் கொண்டிருப்பதை அவதானிக்கலாம். நினைவுகள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, வரிசைப்படுத்தப்பட்டு, ஒரு கதையாகச் சொல்லப்படுகின்றன. இங்கு, நம்பகத்தன்மை (authenticity) என்பது வெறும் தகவல்களின் துல்லியத்தில் மட்டும் தங்கியிருப்பதில்லை. மாறாக, அனுபவத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான உண்மையை (emotional truth) வாசகனுக்குக் கடத்துவதில் தங்கியிருக்கிறது.

போர் போன்ற பேரழிவுகளுக்குப் பிறகு, அதிகாரப்பூர்வ வரலாறுகள் பெரும்பாலும் வெற்றி பெற்றவர்களின் கதையை மட்டுமே பேசுகின்றன. பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குரல்கள், தனிநபர்களின் அனுபவங்கள் பெரும்பாலும் விடுபட்டுப் போகின்றன. இந்த வெற்றிடத்தை நிரப்புவதில் வாய்மொழி வரலாறுகள் (Oral Histories) முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. ஆனால், பதிவு செய்யப்பட்ட வாய்மொழிச் சாட்சியங்கள், அப்படியே இலக்கியமாகி விடுவதில்லை. அவற்றை இலக்கிய வடிவமாக மாற்றுவதற்கு நுட்பமான கலைத்திறன் தேவைப்படுகிறது.

ஷோபாசக்தி போன்ற எழுத்தாளர்கள் இந்தத் தளத்தில் மிக முக்கியமான பங்களிப்பைச் செய்துள்ளனர். அவர்கள் வாய்மொழிச் சாட்சியங்களின் உயிரோட்டத்தையும், வட்டார மொழி வழக்குகளையும் சிதைக்காமல், அவற்றை ஒரு தேர்ந்த இலக்கியப் பிரதியாக மாற்றுகிறார்கள். ஒரு சாட்சியின் பேச்சில் இருக்கும் தயக்கங்கள், தடுமாற்றங்கள், மௌனங்கள் கூட எழுத்தில் ஒரு குறியீடாக மாற்றப்படுகின்றன.

உதாரணமாக, ஷோபாசக்தியின் 'கொரில்லா' நாவலைக் கருதலாம். இது ஒரு போராளியின் சாட்சியமாகத் தொடங்குகிறது. ஆனால், போகப்போக அது பல குரல்களின் தொகுப்பாக, சிதைந்த நினைவுகளின் கோர்வையாக மாறுகிறது. இங்கு ஒற்றை உண்மை இல்லை; பல உண்மைகள் ஒன்றோடொன்று முரண்பட்டு நிற்கின்றன. இதன் மூலம், போர் என்பது எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதையும், நினைவுகள் எவ்வளவு சார்புடையவை என்பதையும் நாவல் உணர்த்துகிறது.

அதேபோல், அவரது 'இச்சா' என்ற படைப்பு, ஒரு தாயின் பார்வையில் சொல்லப்படும் சாட்சியம். அந்தத் தாயின் மொழி, அவரது உணர்வுகள், அவரது இழப்புகள் ஆகியவை எந்தவிதமான செயற்கையான மெருகூட்டலும் இன்றி பதிவு செய்யப்படுகின்றன. வாய்மொழியின் இயல்பான ஓட்டத்தை, அதன் உயிர்ப்பை எழுத்தில் கொண்டுவருவதன் மூலம், ஷோபாசக்தி சாட்சியத்தை ஒரு சக்திவாய்ந்த இலக்கிய வகைமையாக நிறுவுகிறார். இது, அதிகாரப்பூர்வ வரலாற்றின் வறட்டுத் தன்மைக்கு எதிரான ஒரு கலைத்துவமான எதிர்வினை.

ஒவ்வொரு 'யுத்த சாட்சியும்' (war witness) அதிகாரப்பூர்வமான, அரசால் எழுதப்படும் வரலாற்றிற்கு ஒரு சவாலை முன்வைக்கிறது. அரசு உருவாக்கும் வரலாறு, தேசத்தின் பெருமை, ராணுவத்தின் வீரம், தியாகம் போன்ற பெரும் கதையாடல்களை (grand narratives) மையமாகக் கொண்டது. அது தனிமனிதர்களின் வலிகளையும், இழப்புகளையும், அரசின் வன்முறைகளையும் பெரும்பாலும் மறைத்துவிடுகிறது.

ஆனால், ஒரு தனிநபரின் சாட்சியம், இந்த பெரும் கதையாடலைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. அது போரின் மனிதத்தன்மையற்ற முகத்தை, தனிநபர்கள் மீது அது ஏற்படுத்திய உளவியல் மற்றும் உடல்ரீதியான காயங்களை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருகிறது. இலக்கியமாக மாற்றப்பட்ட சாட்சியங்கள், வெறும் தகவல்களாக இல்லாமல், வாசகனை உணர்வுப்பூர்வமாக அந்த அனுபவத்தில் பங்கேற்க வைக்கின்றன. இதன்மூலம், மறக்கப்பட்ட அல்லது மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றை மக்கள் மத்தியில் உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்க உதவுகின்றன.

இறுதியில், இலங்கை உள்நாட்டுப் போர் குறித்த சாட்சிய இலக்கியங்கள், ஒரு வரலாற்று ஆவணமாக மட்டும் இல்லாமல், இலக்கியத்தின் சாத்தியங்களை விரிவுபடுத்தும் கலைப்படைப்புகளாகவும் விளங்குகின்றன. அவை புனைவின் கற்பனை வளத்தையும், சாட்சியத்தின் انکارமுடியாத உண்மையையும் இணைத்து, போர் என்ற பெருந்துயரத்தின் சிக்கலான மனித அனுபவத்தைப் பதிவு செய்கின்றன.