'யுத்த சாட்சி' குறும்படத்தில், 34 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தாயகம் திரும்பும் ஒருவரின் அக உணர்வுகளை வார்த்தைகளின்றி காட்சிப்படுத்த வேண்டும். இதுவே நமது சவால். இங்கு, வெறும் தகவல்களைக் கடத்துவதை விட, உணர்ச்சிகளின் ஆழத்தை பார்வையாளனுக்குள் கடத்துவதே முக்கியம். இதற்கு நாம் பயன்படுத்தும் முக்கிய கருவி 'காட்சிக் குறியீடுகள்' (Visual Metaphors).

திரையில் தெரியும் வீடு என்பது வெறும் கட்டிடம் அல்ல; அது அந்த மனிதனின் மனதின் நீட்சி. ஒவ்வொரு சிதைவும், ஒவ்வொரு விரிசலும் அவனது அகத்தில் ஏற்பட்ட காயங்களின் பிரதிபலிப்பு. பார்வையாளன் அந்த வீட்டைப் பார்க்கும்போது, ஒரு கட்டிடத்தைப் பார்ப்பதில்லை, மாறாக, யுத்தத்தால் சிதைக்கப்பட்ட ஒரு மனிதனின் ஆன்மாவைப் பார்க்கிறான்.

சிதைந்த கட்டிடக்கலை என்பது போர்க்கால சினிமாவில் ஒரு சக்திவாய்ந்த குறியீடு. 'யுத்த சாட்சி'யில், ஒவ்வொரு architectural கூறும் ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்ச்சியைக் குறிக்கிறது.

துரு மற்றும் சிதைவின் வழியே கதைசொல்வது ஒரு நுட்பமான கலை. துருப்பிடித்த இரும்பின் கரடுமுரடான மேற்பரப்பு, காலப்போக்கில் ஏற்பட்ட வலியையும் புறக்கணிப்பையும் உணர்த்துகிறது. சுவரில் படர்ந்திருக்கும் பாசி, இயற்கையின் மீட்பைக் காட்டிலும், மனித வாழ்வின் இழப்பையே இங்கு அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது. இந்த சிதைவுகளை மிக நெருக்கமான கோணங்களில் (close-up shots) படம்பிடிக்கும்போது, அவை வெறும் பொருட்களாக இல்லாமல், கதையின் கதாபாத்திரங்களாகவே மாறிவிடுகின்றன.

ஒரு சட்டகத்திற்குள் (frame) கடந்த காலத்தையும் நிகழ்காலத்தையும் இணைப்பது (Juxtaposition) இந்த படத்தின் மையமான உத்தி. சிதைந்த ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெரியும் பசுமையான மரங்கள், இழந்த அமைதியான கடந்த காலத்தையும், வலியுடனான நிகழ்காலத்தையும் ஒரே நேரத்தில் காட்டுகின்றன. அல்லது, குழந்தைகளின் விளையாட்டுப் பொருட்கள் சிதைந்த நிலையில் கிடக்கும் ஒரு காட்சி. அந்தப் பொருள் கடந்த காலத்தின் மகிழ்ச்சியான தருணத்தையும், நிகழ்காலத்தின் இழப்பையும் ஒருங்கே நினைவூட்டுகிறது.

ஒவ்வொரு காட்சியும் ஒரு உணர்ச்சிகரமான நிலப்பரப்பு. கேமராவின் கோணம், ஒளியமைப்பு, மற்றும் பொருட்களின் தேர்வு ஆகியவை இணைந்து, வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாத ஒரு ஆழமான கதையை உருவாக்குகின்றன. இதுவே 'யுத்த சாட்சி'யின் காட்சி மொழி.